مردم دیگه عاشقا رو هیجا با هم نمی کشن , مجنون و لیلا رو میگن هرگز به هم نمیرسن , همه بهم دروغ میگن , آدما خیلی بد شدن ,آدما بی وفایی رو این روزا خوب بلد شدن

اما من و تو می دونم , همیشه با هم می مونیم , من به تو ثابت می کنم ما می تونیم  ,ما می تونیم

قطره به دریا میرسه , پاییز به یلدا میرسه , به گوش دنیا میرسه مجنون به لیلا میرسه

مجنون به لیلا میرسه , قلب تو کلبه کن برام , جنون تو به رخ بکش من از تو رویامو می خوام

به من نگو که سرنوشت چه جوری بازی میکنه , بزار که افسانه بشیم این منو راضی میکنه

تو همونی که می تونه قصه ها رو عوض کنه , بزار که آینده از این بهم رسیدن حذ کنه

قطره به دریا میرسه , پاییز به یلدا میرسه , به گوش دنیا میرسه مجنون به لیلا میرسه

بدنامی حیات دو روزی نبود بیش.... آنهم با تو بگویم چه سان گذشت

وقتی می نشینم ، وقتی راه می روم ، وقتی می خوابم دوستت دارم

وقتی صدایی می اید دوستت دارم ، وقتی سکوت است دوستت دارم

چه می کنی با من که چنین راحت همیشگی شده ای ؟

اگر دلیل نرسیدن به عشقم کوچک بودن من است

من را آنقدر بزرگ گردان تا لیاقت با او بودن را داشته باشم .

عشق من خدانگهدار

ای که دور از من در یاد منی با خبر باش که دنیای منی

رفتنت را دیدم
تو به من خندیدی
آتش برق نگاهت دل من آتش زد
و مرا در پس یک بغض غریب
در میان برهوتی تاریک
پشت یک خاطره سرد و تهی
با دلی سنگ رهایم کردی
و تو بی آنکه نگاهی بکنی به دل خسته و آزرده من
رفتنت را دیدم
تا به آنجا که نگاهم سو داشت
و تو در آخر این قصه تلخ محو شدی
باورم نیست که دیگر رفتی
اشک من بدرقه راهت باد...

دل تنگم بیگانه شد            نمی خواهد دیگر تو را

نشان من دیگر مجو          حدیث دل دیگر مگو

دگم شکسته بی وفا      نمی خواهم دیگر تو را

برو از یاد من برووووووووووووووووووووووووووووو

به تو سپرده بودمش

با هزار و یک امید

و حالا برای هزارو یکمین بار

دلم را می برم

تا شکستگی اش را....

گچ بگیرند!!!

digar agar geryan shavi chon shakheye larzan shavi        dar ashkha ghaltan shavi digar nemikhaham tora
goo baz gardi az safar  donbalam ayee ta sahar            avareh gardi dar har gozar   digar nemikhaham tora
goo baz yaram shavi  shame shabe taram shavi              shadan ze didaram shavi digar nemikhaham tora

gar mahrame razam shavi  shekasteh chon sazam shavi      tanha gole nazam shavi   digar nemikhaham tora

روز تولدت شد و نيستم اما كنار تو         

         كاشكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو         

         درسته ما نميتونيم اين روز و پيش هم باشيم         

         بيا بهش تو رويامون رنگ حقيقت بپاشيم         

          ميخوام برات تو روياهام جشن تولد بگيرم        

         از لحظه لحظه هاي جشن تو خيالم عكس بگيرم        

          من باشم و تو باشي و فرشته هاي آسمون        

         چراغوني جشنمون، ستاره هاي كهكشون        

          به جاي شمع ميخوام برات غمهات و آتيش بزنم        

         هر چي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم        

          تو غمهات و فوت بكني منم ستاره بيارم        

         اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم        

          كهكشونو ستاره هاش درياو موج و ماهياش         

         بيابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش        

          با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس وميخک         

         با ل فرشته ها و عشق و اشتياق و پولک         

         عاشقتو يه قلب بي قرار و کوچک        

         فقط مي خوان بهت بگن :.

.

.

.

.      تولدت مبارک

و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز كنم

نگاهم كن و التماسم را در چشمانم بخوان

قلبم به پايت افتاده است نرو

لرزش دستانم و سستي قدمهايم را نظاره كن

تنها تو را مي خواهم بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم

و بگذار دوباره در آغوشت به خواب روم

نرو.....

نگذار دوباره تنها شوم....

نرو.....

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

هستی من از تو مانده یادگار،

من به پای خود به دامت آمدم ،

من مگر زدست خود کنم فرار!

تا لبم، دگر نفس نمی رسد،

ناله ام به گوش ... نمی رسد،

می رسی به کام دل که بشنوی:

ناله ای ازین قفس نمی رسد...!

از همه اندوهگین تر کسی است که از همه بیشتر می خندد

                                                           صید افتاده به خونم

                      تو چه آ سان میگذری...

                                           غافل از اندوه درونم؟

                       بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

                                  بی من از شهر سفر کردی و رفتی

                  قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

                           تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

                                 تو ندیدی

                              نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

                            چو در خانه ببستم

                                            دگر از پای نشستم

                          گوئیا زلزله آمد

                                  گوئیا خانه فروریخت سر من

                      بی تو من در همه ی شهر غریبم

                      بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

                          برنخیزد دگر از مرغک پربسته نوایی

                                تو همه بود و نبودی

                                          تو همه شعر و سرودی

                            چه گریزی ز بر من

                                                که ز کویت نگریزم

                           گر بمیرم ز غم دل

                                               با تو هرگز نستیزم

                       من و یک لحظه جدایی... نتوانم

                              نتوانم

                                        بی تو من زنده نمانم.......